Het ontstaan van Sportschietbaan Delfzijl en S.S.V. Waiwerder Maid’n .

Jagen is een van de oudste manieren om aan voedsel te komen. In de middeleeuwen werd er door vele groepen van de samenleving gejaagd. Nog steeds zullen velen zich herinneren dat het jagen van vader op zoon werd doorgegeven. Wilde men het schieten oefenen, dan werd ergens een plek gezocht in de natuur of ergens op een boerenerf, achter de schuren. Voor die tijd een heel normaal beeld. Echter aan die vrijblijvende situatie kwam een eind toen ongeveer halverwege de jaren 70-80 het Nederlands Jachtexamen verplicht werd voor jagers. Er kwam een verbod waardoor niet iedereen zomaar een geweer kon oppakken en kon gaan schieten. En het werd verboden om zomaar ergens schietoefeningen te doen. Dat dit verbod in het begin weerstand met zich meebracht is wel te begrijpen, maar nu weten we dat de veiligheid wel hoger in het vaandel is komen te staan.

Ontstaan Stichting Sportschietbaan
Begin jaren 70 werd het chemiebedrijf ESD te Delfzijl gebouwd, welke in 1973 in gebruik is genomen. De toenmalige directeur was een groot liefhebber van de jacht en de schietsport in het algemeen. Hij wilde graag een plek waar hij zijn sport kon gaan beoefenen en wilde daarom een schietbaan realiseren. Om een schietvereniging te realiseren moest wel het een en ander geformaliseerd worden en de directeur van de ESD heeft vervolgens samen met enkele andere schietliefhebbers een stichting opgericht onder de naam: “Jacht- en Sportschietbaan Delfzijl”, kortweg JSD. Wilden andere partijen deelnemen en een stem hebben in de stichting, kon men toentertijd een stem kopen door een bedrag in te leggen van Fl. 20.000,00.

Met de bouw van de ESD moest er ook een stuk kanaal gegraven worden. De grond die daardoor vrij kwam moest de ESD weer ergens opspuiten en daarom hebben ze het stuk grond van de vuilstort tussen Delfzijl en Meedhuizen aangekocht van de gemeente. Door het opspuiten van grond ontstonden er wallen op betreffende grondoppervlak. Dit stuk grond is later door de ESD verkocht aan de Stichting JSD. Men wilde uiteraard ook graag een onderkomen op het terrein en dit is gerealiseerd door er een platbodem (een boot) neer te leggen waarop de kantine is gebouwd. Als je goed kijkt is dat anno 2015 ook nog te zien.

S.V. Arduenna bestond al voor het ontstaan van de schietbaan. Het was een vereniging van boeren en jagers en zij deden hun schietoefeningen vaak achter de boerderij. Maar omdat het verboden werd heeft Arduenna zich als eerste deelnemer ingekocht in de stichting JSD.

Ontstaan van Schietsport Vereniging Waiwerder Maid’n
Begin jaren 80 ontstond er bij enkele leden van S.V. Arduenna de behoefte om de schietsport niet alleen voor jagers toegankelijk te maken maar ook voor de “schietsport”. S.V. Arduenna wilde graag een vereniging blijven enkel en alleen voor jachtaktehouders, wat heden ten dage nog steeds zo is. Daarom is er een nieuwe vereniging opgericht voor de sport en op 16 april 1984 is dan ook de akte bij de notaris getekend waardoor Schietsport Vereniging Waiwerder Maid’n een feit werd. De naam van de schietvereniging komt van het wierdedorpje Weiwerd, op zijn Gronings is dat Waiwerd. Maid’n is een oud Gronings woord voor lager gelegen grasland dat buiten de wierde gelegen was. Waiwerder Maid’n zegt dus precies wat het is, een stuk grasland buiten het dorp (tussen Delfzijl en Meedhuizen). Het is niet geheel duidelijk wie aanwezig waren bij het tekenen van de akte omdat deze helaas niet meer bestaat. Maar de vereniging moest ook ingeschreven worden bij de Kamer van Koophandel en betreffende namen die daar zijn genoemd zijn die van dhr. W. Kampinga, dhr. K. Schreuder en dhr. H.J. Hulsebosch. Omdat de vereniging bij aanvang nog over onvoldoende financiële middelen beschikte, waren ze nog niet in staat om zich bij de stichting JSD in te kopen. Daarom werd in de eerste jaren de baan van de stichting op de donderdag gehuurd.

Ontwikkeling schietbaan
Zo eind jaren 80 ging helaas de situatie van de stichting verslechteren. Er ontstonden misstanden en irritaties en na jaren sukkelen werd de financiële situatie ronduit slecht en zat op het randje van bankroet. Wilde de stichting blijven voortbestaan, dan moest het roer om. De heren Kouwenhoven, Vrieling en Drenth hebben eind 1980 een nieuwe stichting opgericht, maar de oude stichting is wel blijven bestaan. De nieuwe stichting “tot behoud van “ is opgericht om de financiële risico’s die aan de oorspronkelijke stichting zaten te ontlopen. De nieuwe stichting heeft alle rechten en bezittingen overgekocht van de oude stichting. Om dit te kunnen realiseren moesten betreffende heren privé geld inleggen, wat op een later tijdstip is terugbetaald. Als nieuwe naam werd gekozen: “Stichting tot instandhouding van een jacht- en sportschietbaan te Delfzijl”, kortweg Sportschietbaan Delfzijl. S.V. Arduenna was deelnemer in de oude stichting en ging mee naar de nieuwe stichting en was toen de enige vereniging die deelnemer in de stichting was. In de loop van de 90 jaren kwamen nog eens 3 verenigingen bij, waaronder ook S.S.V. Waiwerder Maid’n. Dit maakte dat betreffende verenigingen stemrecht (welke overdraagbaar zijn) verkregen in de stichting en hoe groter de financiële inleg, hoe meer stemmen een vereniging binnen de stichting verkreeg. Daarna ging het financieel weer bergopwaarts en ontwikkelde de baan zich weer verder. Dit maakte wel dat er nu doelbewust voor een samenwerking gekozen moest worden. In de statuten is daarom o.a. opgenomen dat de stichting jaarlijks een overzicht zal geven welke middelen door een schietvereniging zijn ingebracht. In 2001 heeft S.V. De Holtschutters zich ingekocht bij de stichting, dit omdat zij hun schietlocatie te Norg kwijt raakten. Er zijn echter ook weer 2 verenigingen verdwenen.

Maar om les te kunnen geven zijn er schietinstructeurs nodig. In het begin waren er voldoende instructeurs aanwezig, maar na verloop van tijd zijn dezen vertrokken. De instructeurs kwamen op leeftijd of gingen ergens elders naar toe, een heel normale ontwikkeling. Maar de opleiding tot instructeur zat een beetje in het slob en waar haal je dan zo gauw nieuwe instructeurs vandaan of waar kan je deze laten opleiden? In dezelfde periode (1991) heeft dhr. George (Sjors) Kouwenhoven (overleden in 2014), samen met enige anderen, het initiatief genomen om de Nederlandse Bond van Schietbaanhouders op te richten. Deze bond behartigt de belangen van eigenaren en/of exploitanten van schietbanen in Nederland. Uiteraard dat de stichting lid is geworden van deze inmiddels opgerichte Bond en zij besloten samen met Stichting Jachtopleiding Nederland (SJN) de instructeurcursus weer te activeren. Daardoor waren de verenigingen weer verzekerd van instructeurs en ook de stichting heeft toen weer nieuwe instructeurs laten opleiden.

Samenwerking Stichting en Vereniging
De heren Jan Achter (300m schutter die in de top meedraaide) en Klaas Ensing (vader van Jur Ensing welke lid was van de Nederlands kernploeg, beiden ook zeer goede kogelschutter en die toen lid waren van de NVVS, een vereniging die destijds ook deel uitmaakte van de stichting) en mw. Lucie Perey, hebben zich op een gegeven moment ingespannen om een 300 meter baan te realiseren. Om dit financieel haalbaar te maken besloot S.S.V. Waiwerder Maid’n zich in te kopen bij de stichting. De vereniging heeft geld geleend van haar leden (voor wie dit wilde), heeft dit aangevuld met spaargeld van de vereniging en werd daardoor op dat moment deelnemer in de stichting. De toenmalige beheerder was niet gelukkig met de hele situatie, hij wilde niets met de 300 meter baan van doen hebben, maar uiteindelijk is deze er toch gekomen. In 1995 is hij overleden en toen moest er een nieuwe beheerder komen. Dat maakte dat in 1996 Wietse Booij en Linda Smit in dienst kwamen bij de stichting als nieuwe beheerders van de schietbaan. Dhr. Booij was reeds lid van onze schietvereniging en was dus bekend met de baan.

Ontwikkelingen op de schietbaan
De ontwikkelingen gingen daarna in rap tempo verder want met alleen een stuk grond met wallen en een kantine er op, heb je nog geen echte schietbaan. En in de jaren die volgden kwam er daardoor een grote vindingrijkheid om de hoek kijken. De stichting barste uiteraard niet van het geld en de financiën die er wel waren, daar wilde het stichtingsbestuur nu verstandig mee omgaan. Wanneer men hoorde dat iemand hout, palen, dakbedekking etc. etc. had liggen kon het misschien ook nog wel gebruikt worden voor de schietbaan. Soms moest er iets voor worden betaald, maar het gebeurde ook dat bedrijven overtollige materialen hadden en dit wilden afvoeren. Wanneer leden dit hoorden gingen ze er achteraan en op die manier kreeg het materiaal nog een 2e leven bij de vereniging. Zo zijn er o.a. oude bushokjes aangeschaft die dienst doen als wachthokje voor de “drukker” en de “schutter”. De ontwikkelingen en de verbeteringen bleven maar doorgaan en er ontstond een steeds betere schietbaan. De kantine kreeg een grotere keuken, er werden toiletten aangebouwd, er kwam een zaaltje bij, de serre werd aangebouwd en het terras werd aangelegd. In het begin was er ook geen schoon drinkwater, pas later werd er een wateraansluiting gerealiseerd. Dat ging ook zo met de elektriciteit, eerst was er een generator en begin jaren 2000 kwam er een aansluiting op het netwerk.

Er werd ook een Olympische Trap gerealiseerd omdat er vraag was naar zo’n discipline. Klaas Jansen, Nederlandskampioen “Olympische Trap” was lid van S.S.V. Waiwerder Maid’n en wilde uiteraard heel graag dat de baan er zou komen. Klein Drenth ( van Transportbedrijf Drenth Lines) heeft destijds de bouw van de Olympische Trap (de overkapping) gesponsord. Er zijn 15 werpmachines geplaatst welke door een computer worden aangestuurd. De computer is door de heer G. Kouwenhoven gesponsord.

Ook is er een bunker met een 25 meter kogelbaan gebouwd. De laatste ontwikkeling is geweest in 2013. Toen is de vijver aangelegd bij de Olympische Trap, wat de baan een natuurlijke uitstraling geeft.

Ontwikkeling schietvereniging
Ondertussen draaide S.S.V. Waiwerder Maid’n ook door. Maar helaas was het bij de vereniging ook niet altijd koek en ei. Het was een komen en gaan van bestuursleden en de lijst met namen is te lang om op papier te zetten. U zult begrijpen dat dit de vereniging geen goed deed. Daarnaast liep de samenwerking tussen het stichtingsbestuur en het verenigingsbestuur niet zo soepel als men in beginsel in gedachten had. Maar de vereniging wilde overleven en gelukkig ook nu namen enkele leden het voortouw om hieraan een einde te maken. De heren W. Engberts, H. Gras en H. de Gries, respectievelijk in de functie van voorzitter, penningmeester en secretaris, hebben de schouders er onder gezet. Hun doel was om te komen tot een goed functionerende vereniging, die de leden ook wat te bieden zou hebben en daarnaast een goede samenwerking heeft met de Sportschietbaan. De heren Engberts en Gras hebben lang hun bestuursfunctie behouden. Dat is niet altijd gemakkelijk geweest, maar het bracht de vereniging wel rust.

25 jaar bestaan van de schietvereniging
Omdat alle partijen de wens hadden een kogelschietbaan te hebben tussen de 25 en 300 meter, is er rond 2005 een bunker met de 50 meter baan gebouwd , inclusief de constructie “Lopend varken”, welke door S.V. Arduenna is gerealiseerd. In 2009 bestond S.S.V. Waiwerder Maid’n 25 jaar. I.v.m. dit jubileum is na overleg met de leden besloten geen groot feest te geven, maar de financiële middelen te gebruiken voor de uitbreiding van de 50 meter baan. Het totaal beschikbaar bedrag is daarom gebruikt voor de transporten van de 3 resterende banen van de 50 meter baan, deze hadden namelijk nog geen doelen met transport. Veel materiaal is zelf door bestuur en leden bijeen gebracht , dit om de kosten te dekken.

Anno 2015
De schietvereniging is anno 2015 een bloeiende vereniging van ruim 130 leden, waaronder enkele jeugdleden en een aantal vrouwen. Ongeveer de helft is kogelschutter en de andere helft is hagelschutter. Eens per jaar heeft er een algemene ledenvergadering plaats waar leden worden geïnformeerd. Alle leden doen mee aan een interne clubcompetitie en daarnaast worden met regelmaat wedstrijden georganiseerd voor hagel- en kogelschutters. De kogelschutters kunnen gebruik maken van de 50- en 300 meter baan en de hagelschutters kunnen gebruiken maken van verschillende kleiduiven banen. Maar uiteindelijk is “Parcours de Chasse” (nabootsen van jacht) favoriet onder de hagelschutters en daarom zijn er in de afgelopen jaren vele veranderingen doorgevoerd om het uitzetten van een wisselend parcour mogelijk te maken. De schietbaan bezit ook 2 Skeetbanen waar men graag kleiduiven schiet. Maar door sommige schutters wordt het schieten op een Skeetbaan gezien als een “kunststukje” maar wel moeilijk, maar niet lijkt op het nabootsen van de jacht. En zo blijkt maar weer dat ieder zijn eigen favoriet heeft. De schietbaan heeft wat dat betreft veel aan onze leden en andere schutters te bieden.

Het bestuur van de vereniging is inmiddels in rustig vaarwater gekomen, maar zit zeker niet stil. Sinds 2013 is de Vereniging KNSA gecertificeerd. Door de komst van digitale communicatie kan de vereniging veel beter dan vroeger, al haar leden optimaal betrekken en informeren over alle ontwikkelingen die plaats hebben. Op dit moment zijn S.S.V. Waiwerder Maid’n, S.V. Arduenna en S.V. De Holtschutters de enige deelnemende verenigingen in de stichting en daarnaast nog enkele particuliere stemgerechtigde deelnemers.

Dit stukje geschiedenis is mede tot stand gekomen met behulp van dhr. Willem Engberts, lid vanaf de start van de vereniging en heden ten dage voorzitter van de stichting. Hij heeft ons veel kunnen vertellen en daar waar het geschrevene niet helemaal juist was, heeft hij steeds weer willen corrigeren. Waarvoor uiteraard onze hartelijke dank.

Johanna Kroes, secretaris S.S.V. Waiwerder Maid’n
23 september 2015


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *